مشکلات معلولین در جامعه 

 مشکلات معلولین در جامعه 

اگر پای درددل معلولان نشسته باشید عمده گلایه آنان از وضعیت موجود در فضای شهر از جمله ادارت، پارک‌ها، بانک‌ها، کیوسک‌های تلفن، مساجد و اماکن عمومی و ... است. جملاتی چون باید در خانه بمانیم چون هیچ چیز در شهر استاندارد نیست دوست دارم پارک بروم، ورزش کنم ولی هیچ کدام از این اماکن برای من مناسب‌سازی نشده است و... گلایه‌های معلولان است و سال‌هاست برای این درد درمانی اندیشیده نشده است. شاید هنگامی که از خیابان عبور کرده‌اید گاهی اوقات شاهد نگاه ترحم‌آمیز مردم به نابینایی بوده‌اید که برای رد شدن از خیابان دستان عابری را می‌طلبد و اگر برای او امکانات مناسب تهیه می‌شد نیازمند دستان کسی نبود. حتی ممکن است وقتی برای انجام کاری به یکی از ادارات مراجعه می‌کنند متوجه توقف ویلچر یک معلول در پشت پله‌ها شوید که برای بالارفتن از این همه پله چندین نفر باید به یاری او بشتابند که اگر برای او محل مناسبی در نظر گرفته شده بود پشت خط پله‌های ادارات به پاهایش نگاه نمی‌کرد. همه‌ی حسرت‌ها و گلایه‌ها را می‌شود رفع کرد اما با وجود اینکه هر روز شاهد این صحنه‌های تلخ و دردناک هستیم ولی چرا کاری انجام نمی‌شود؟ 
از نگاه دیگر مناسب‌سازی اماکن عمومی و تجهیزات برای همه‌ی شهروندان مفید و ضروری است چه برای جوانان که در آینده پا به دوران سالمندی می‌گذارند و چه افراد غیرمعلولی که متاسفانه به دلایل مختلف مثل حوادث و سوانح هر لحظه در معرض بروز معلولیت قرار دارند و چه مادری که با کالسکه فرزندش می‌خواهد در سطح شهر تردد کند؛ به عبارت دیگر مقوله‌ی مناسب‌سازی نیاز همه‌ی شهروندان محسوب می‌شود و جزو حقوق مسلم و بدیهی ‌آنان است که به سهولت از خدمات بهره‌مند باشند. در جایی که معلول یا جانبازی با تحصیلات بسیار عالی و ممتاز زمینه‌ی بروز استعداد و توانمندی‌هایش را در هیچ ارگانی نمی‌یابد چه سود از اینکه آنها را توانمند و موفق نامید بنابراین معلولیت متوجه جامعه است نه اینکه شخص و افراد ناتوان باشند.
براساس بررسی انجام شده توسط سازمان بهزیستی کشور میزان دسترسی افراد دارای معلولیت در فضاها و مکان‌های عمومی در کل کشور به میزان 27 درصد، در بخش‌های آموزشی 7 درصد و در محیط فیزیکی و مبلمان شهری 6 درصد است.